button

button 1

button 2

Geschikt / Ongeschikt

op .

Jonge Lelystadters. Er was een tijd dat pa en ma geen geld hadden voor je telefoonrekening. Sterker nog, als je in die jaren te lang aan de telefoon hing kreeg je een lel om je oren. Het was de tijd dat ouders je met veel pijn en moeite enkele guldens per week toeschoven. Wij noemden dat zakgeld. Je kon er eigenlijk niets mee. Als je echt geld wilde dan moest je daarvoor wat doen. En dat deden wij. Zoals je eerder op Mijn Lelystad hebt kunnen lezen was het werken in de supermarkt, maar het begon allemaal met een krantenwijk.

Wij liepen in die tijd (we praten over de jaren 80) met het Flevoparool. Ja inderdaad... Het Parool, maar dan met een Flevolands randje. Er waren ook jonge lieden die voor dag en dauw opstonden om de ochtendkrant rond te brengen. Dat leverde een paar centen meer op.

Om die krant te bezorgen moesten wij eerst fietsen naar het distributiepunt. Het was een gewoon huis middenin het Karveel. De oude Amsterdammer, met een peuk in de mond en der dagen zat, keek ons aan en we werden geschikt bevonden. In die jaren hebben wij heel wat kranten door de bus gegooid in Het Karveel en de Boeier. In de laatst genoemde wijk ook een vriendschap opgebouwd met een grote boze hond. Het beest kwam in de beginperiode woest blaffend aangerend. Na een half jaar was het dier zo mak als een lammetje.

Nu wil het geval dat Het Flevoparool ook een sporteditie had op maandagochtend. Dan moesten we voor dag en dauw naar dat huis. Wij deden dat op de fiets, stoere jongens deden dat op de brommer. Dit tot ongenoegen van de buren, die begonnen te klagen over de herrie om 05.00 uur in de ochtend. Wij geven ze geen ongelijk.

Hoogtepunt van het jaar was de jaarlijkse geldinzameling tussen kerst en oud en nieuw. De bewoners van het Karveel waren zeer gul. Je kreeg van sommigen zelfs 10 gulden (3 Eurie en 50 cent). De deftige wijk De Boeier was een ander verhaal. Daar vonden ze het zelfs vreemd dat je met zo'n kaartje aanbelde. Menig maal hebben wij in die wijk een kwartje ontvangen (12 eurocent) voor een jaar krantenservice.

In die tijd had ook Ted de Braak een abonnement op ons krantje. Het huis van de Boeierbewoner bevond zich achter een hoge groene heg. Zelden was er enige beweging te bespeuren in het huis van deze bekende Nederlander. Wij waren dan ook zeer benieuwd of Ted tijdens onze nieuwjaarsronde de deur open zou doen. Met kloppend hart belden wij aan maar helaas...... het was zijn vrouw/vriendin die de eur open deed.

Ted hebben we in twee jaar kranten lopen nooit gezien.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen