14 januari 2012
Potverdikkie. Weer een Lelystads traantje wegpinken. Met een brok in de keel nemen we afscheid van ons plaatselijk koffiehuis De Flevopost. Het gezellige kantoor heeft de deuren gesloten. Het kantoor waar Henk en Ingrid naar binnen kunnen wandelen voor een advertentie of een primeur. Waar de plaatselijke koersbalvereniging verhaal komt halen omdat het redactionele stukje niet is geplaatst.
De Flevopost. Het hart van de Lelystadse journalistiek, het bindmiddel van de provinciehoofdstad. De krant met schaamteloze promotie voor vage bedrijven met vrolijke foto's van parketverkopers en makelaars in strakke pakken. De krant waar de gemeente Lelystad de plaatselijke propaganda in uitpoept. De krant met Kees Bakker als plaatselijk geweten. De krant waar digibeten, die niet weten wat Marktplaats is, nog steeds advertenties plaatsen. De krant waar de poes het liefst op piest en de hamsters hun holletje mee opvullen.
Er was ooit een tijd met twee Flevoposten. Er was ooit een tijd met NieuwsTV, een flitsend medium met kattebellen, duivenuitslagen en Klaas de weerbaas. Waar moeten we nu naartoe met onze verhalen? Waar kunnen we terecht met de postzegelberichten? snif...
10 januari 2012
En achteraf niet zeuren over bloedneuzen, verzwikte enkels en jankende kinderen. Gewoon omdat verse Lelystadse ondernemers gesteund mogen worden deze gratis reclame. Succes met de zaak.
Gelukkig !!! hier en daar komen er ondanks de crisis toch weer kleine ondernemers in Lelystad bij die het durfen om een eenmanszaak op te richten.
Neem een voorbeeld aan Bigfoot kinderplezier een bedrijf die dankzij Qredits microkrediet is begonnen in de verhuur van Springkussens en opblaas objecten.
Deze ondernemer die al jaren het idee had om iets voor zich zelf te gaan doen heeft nu de knoop doorgehakt.
Nadat hij jaren vrachtwagenchauffeur was geweest maar onverwachts in de ziektewet kwam en uiteindelijk niet kon terugkeren in zijn eigen vak is hij na veel solliciteren naar een vaste baan voor zich zelf begonnen.
www.Bigfootkinderplezier.nl
02 januari 2012
Mooi plaatje he? Eên van de mooiste plekjes van Lelystad. Onze Waaggarage op een wintermiddag. Uiteraard is het door al die onduidelijke parkeervakken weer chaos maar die Tiffanny-plaatjes geven serene rust na de weklijkse ergernis. 
In 2012 allereerst nog even de complimenten aan Praxis Lelystad (Gildenhof). De kerstboom wilde, ondanks gebrek aan water, niet uitvallen. Topboom voor 9,95 (met 1000 airmiles).
Zie hier het gezelligste plein van Lelystad. Vooral in de zomer is het een plaatje. Onbegrijpelijk dat al die dure architecten niet hebben gedacht aan de fietsende Lelystedeling. Voor de auto's een mooie Waaggarage maar aan de fietsers is niet gedacht. Dan pleuren we toch een simpel fietsenrek op het plein moet een wethouder of ambtenaar hebben gedacht.. en zie daar... plein verprutst.
In 2011 hebben we, na een verbouwing van jaren, kunnen genieten van een een nieuw stadhuis. Van binnen is het prachtig geworden en ook de kant van de bibliotheek mag er wezen....... maar is er dan niemand die ziet wat er mis is aan dit plaatje? De entree op het Stadhuisplein is niet om aan te zien. Het futuristische entreedakje is volkomen niet in evenwicht met de rest van het gebouw. Dan de "witte" tegels. Wanneer je zo'n gebouw oplevert doe dan in ieder geval iets met voegenfris. En de bestrating....... in geen enkele tuin in Lelystad zijn jaren-zeventig grindtegels te vinden... wel op het Stadhuisplein.
Dit is het gebouw van de Delifrance Lelystad. De eigenaar kiest industrieterrein Noordersluis als locatie.... en niet ons nieuwe centrum. In elke andere stad kun je deze zaak gewoon binnenwandelen tijdens het shoppen. In Lelystad dus niet. Een gokje... de belachelijk hoge verhuurprijzen in het centrum? 
Ondertussen verkeren de ondernemers in de Waag nog steeds in onzekerheid over de toekomst. Voor het einde van het jaar zou Dinie van café de Drie Apen vernemen wat er met haar zaak gaat gebeuren. Helaas voor Dinie... begin 2012 nog steeds onduidelijkheid. Bezoekers van de Waag worden ook het komende jaar nog steeds aangestaard door etalagepoppen. 
Even iemand naar het station brengen op een doordeweekse middag. Door de Groene Carré ben je gemiddeld 25 minuten onderweg. Op feestjes en partijen is de Groene Carré nog steeds onderwerp nummer 1 maar er gebeurt nada. Nog maar een keer dan... DOORTREKKEN DIE ZUIGERPLASDREEF!
Vergeet dure advertenties, televisiespotjes, luchtballonnen, televisie-uitzendingen vanuit de Agora.... Lelystad heeft één grote promotor en dat is Underground. Door een goede manager die geweldig weet te programmeren staat Lelystad in Nederland steeds meer op de kaart. HULDE!
Weet je nog? Begin jaren 80? Elk Lelystads centrum werd in die tijd bevolkt door vrolijke panfluit-indianen. Ze stonden wekelijks te dansen en te spelen en te zingen... maar plots..plots waren ze verdwenen. Tegenwoordig worden we bij elke supermarktingang door goedlachse oosteuropeanen getrakteerd op vrolijke klanken. Ze zitten daar in weer en wind, altijd lachend, hopend op een euro. Toch overheerst een ander gevoel dan bij de indianen van de jaren 80. Wie zijn die mensen, wat gebeurt er met het geld? In wat voor omstandigheden leeft deze man? Waarom wordt hij elke avond met een dure auto opgehaald en door wie? BBC zond enkele weken terug een documentaire uit over de herkomst en leefomstandigheden van bedelaars in Londen. Wellicht aardig om hier eens in te duiken?
04 december 2011
(ingezonden door Rene)Even twee boodschappen doen in de binnenstad. En omdat de winkels waar ik moest zijn vlakbij het spoor liggen, zocht ik dus een parkeerplaats aan de Stationsweg. Tegenover het politiebureau waren wat lege plekken en dus zette ik mijn auto daar neer.
Vervolgens naar de betaalpaal.
'U kunt hier chippen' meldde de display en dat kwam prima uit want ik beschikte nog slechts over één munt van 20 cent, en daar koop je weinig tijd voor, en wat munten van twee euro. Daar kun je beter mee uit de voeten, maar omdat het apparaat zo a-sociaal bedacht is om geen wisselgeld te geven, had ik daar weinig trek in. Chippen dus.
Enthousiast stond ik met mijn betaalpas in de hand.
En zocht ik het chip-apparaat.
Onvindbaar.
Nou was het gisteravond een beetje laat geworden èn het mistte, dus ik bekeek de betaalpaal nog eens goed.
Display, muntstukken-gleuf, vak-met-instructies, kaartje-uitgang, groene knop, rode knop, geld-retour-vak.
Geen pin-unit.
Watsammenouhebbe?
Krankzinnig!
'U kunt hier chippen'. Nou; mooi niet!
Een krappe honderd meter verderop staat nog zo'n paal, op een parkeerplaats direct langs de spoorlijn.
'U kunt hier chippen' liegt ook deze display.
Tis toch werkelijk te idioot voor woorden!
Weer een stuk verderop, vlak bij de Stationslaan, staat betaalpaal nummer drie. En jawel: dáár kan ik inderdaad chippen.
Werk aan de winkel, heren van parkeerbeheer!
30 november 2011
(Foto: Omroep Flevoland)
Vanavond ontving ik het trieste nieuws dat Oud Agora Theater directeur Ruud Neerings is overleden. Terwijl mijn dochter vraagt 'wie ís dat pap', schieten mijn gedachtes terug naar begin jaren tachtig.
Ik maakte toentertijd als 16 jarige jongen deel uit van de piraat Radio Lelystad. Ruud Neerings was gecharmeerd van onze muziek en zocht contact. In die tijd kregen wij regelmatig grammofoonplaatjes van Ruud en konden wij tegen inkoopprijs singles kopen of wekelijks lenen. Ook stond hij ons regelmatig bij met advies en heeft hij ons meerdere keren een financiële boost gegeven als we weer uit de lucht waren gehaald. Het enige wat hier tegenover stond was de kreet 'Radio Lelystad, een Wereld vol muziek'. Dan wist heel Lelystad waar de steun vandaan kwam. Die zin was namelijk ook te zien boven de platenwinkel van Ruud.
Ik weet nog een zondagmiddag. Ruud kwam de studio binnenvallen met een elpee (voorloper CD en Mp3) onder zijn arm. Hij riep dat hij de muziekkennis van onze stadsgenoten wilde testen. 'Als dit geraden wordt dan bewijst dit wel dat jullie luisteraars muzikale kennis hebben. Het 2e telefoontje was raak en de luisteraar mocht voor 100 gulden aan muziek uitzoeken in de platenwinkel. Ruud was er vol van die middag.
Ook kwam Ruud spontaan binnenlopen tijdens ons 5 jarig bestaan in 1983 met een fles champagne onder zijn arm. 'Zo jongens, die trekken we gezellig open en laten we proosten op nog vele mooie jaren van samenwerking.'
De tijd ging verder, de Piraat Radio Lelystad ging eind 1985 ten onder aan de vele inbeslagnames en vervelende juridische achtervolgingen.
Ieder ging zijn weg. Dat ging ook op voor Ruud. Hij werd Theaterdirecteur. Ik bleef Ruud altijd in de media volgen maar we hadden zelden contact.
Toen ik hoorde van Ruud zijn ziekte en de uiteindelijke afloop was was ik terneergeslagen. Via deze weg wil ik dan ook namens alle oud Piraat Radio Lelystad-medewerkers de dierbaren van Ruud condoleren en heel veel sterkte wensen met dit enorme verlies.
Ruud Het gaat je goed en hopelijk is ook daar Een Wereld Vol Muziek !.
Jan Staphorst, (Oud Radio Lelystad piraat).
Meer over Ruud en zijn platenwinkel: HIER